*****
angin dan waktu
telah bersekutu dengan malam
mereka menjalin ikatan ristmik-kosmik
pada tautan kepastian, Â takaran takaran dan kerelaan.
semestinya, Â sesering kita bicara kehidupan, Â sesering itu pula
kita bicara kematian,
tapi gerbangnya begitu sepi, Â kelam, Â mencekam, Â kecuali bagi yang telah mempelajari hakikat bayang bayang
malam seperti siklus penantian
dia menjelma sayap putih
atau rindu yang kosong,
selepas itu, Â di tepi gerbang itu
semua akan tampak,
mata ini begitu tajam
memandang kenyataan yang  tiada ujungÂ